Brieftext

Dilecte fili. Praestantem nobilitatis tuae pietatem et divini honoris zelum, ita nostrum et perspectum habemus, ut plane nobis persuasum sit, et voluntatem tuam propensam, et officia parata semper fore ad ea promovenda, quae ad Dei gloriam et animarum salutem pertinere nobilitas tua intellexerit, sane a venerabili fratro nostro Francisco vescovo Aquilensi significatum nobis est,¹cupere . . ex suo pastorali munere, diocesanam synodum, ad festum futurae Pentecostes diem celebrare quae frequens sit, ut par est, eoque omnes abbates, praepositi et presbiteri; quorum maximus est numerus etiam ex locis vestrae inclytae Austriacae familiae subiectis conveniant, ²ut omnibus vineae Domini operariis congregatis, quae ad animas Christi Domino lucerandas . ., necessaria et salutaria videbantur multo salubrius disponantur. Sed ad opus tam prium exequandum illam statim difficultatem obiici de loco deligendo ubi synodus fiat, cum ipsa patriarchalis ecclesia ob aeris intemperiem, aliasque complures causas, minime ad id sit idonea, quare tota re diligentius propensa, nihil opportunius videri, quam ut in oppido S. Danielis eiusmodi synodus habeatur, quod quidem oppidum pleno iure est ipsius patriarchae, tam spirituali, quam etiam temporali, neque alius ullus in ea iurisdictionem exercet. ³Nos autem et electi solicitudinem in sui muneris functione commendamus, et ea illius synodus celebratione, spiritualem animarum fructum non mediocrem, caeleste adiutrice gratia capi posse plane perspiciurus, itaque valde cupimus humana omnia impedimenta removeri, ne tam salubris deliberatio retardetur cumque ad id efficien₂₇₆dum multum in tua nobilitate positum sit, profecto nobis pro certo persuademus, ipsam non permissuram, ut in tota hac re quidem ab ea desideremus, ob eam causam nobilitatem tuam etiam atque etiam hortamur; et rogamus in Domino, ut hoc quicquid est difficultatis amoneat, praesertim quod satis causae nequaquam adesse videatur ut presbiteri diocesani ad sui episcopi proprium oppidum ecclesiae congregationis causa non conveniant; denique a sua nobilitate petimus, ut tam salutari negocio, omni adiumento faveat. Pluribus verbis apud nobilitatem tuam uteremur, nisi apud te tanta pietate principem id unum sufficere sciremus, indicare nobilitati tuae causam Dei esse et de animarum utilitate agi, ut merito boni praesulis diligentia, et sedulitas sit a te adiuvanda. Quare hoc unum tantum addemus, si nostro intuita ad id animum induxeris, ut certe speramus, fore id nobis vehementer gratum, qui ex nostro Apostolicae servitutis debito nulla re magis quam Dei gloria, et animarum lueri delectari . . aut possumus aut debemus.